BUNCH: Nepal 2014

 

Karlien Bongers: Bunch project Nepal- Chitwan 2014, januari 2015DSC00459   

Van 24 tot en met 30 januari 2015 hebben de vrijwilligers van BUNCH samen met de vrijwilligers van SVSI voor de tiende maal een medisch kamp georganiseerd in de Chitwan regio in Nepal.

In totaal werden 1265 kinderen free-of-costs medisch onderzocht en zo nodig behandeld. 

 10 jaar samenwerking Dhurba Giri Sapana Lodge en Karlien Bongers BUNCH

Technische hulpmiddelen werden vanuit Nederland meegenomen door alle teamleden evenals koffers vol truien gebreid door de dames van de breikamer in Nuenen en kinderkleertjes die nog thuis op de plank lagen. Medicijnen zijn lokaal ingekocht.

 kinderkleding BUNCH Nepal Chitwan kinderkleding BUNCH Chitwan Nepalkinderkleding BUNCH Chitwan Nepal

En we hadden een feestje: Dhurba en Karlien werken nu 10 jaar samen om de gezondheid van de kinderen in Chitwan te verbeteren.

 

Het BUNCH team Chitwan-Nepal 2014/15 stond onder leiding van Karlien Bongers (chirurg en tropenarts) en Anne Vlietstra (huisarts).

Kinderarts Kaj Wage; de huisartsen Wim Vermeulen, Eveline Resing en Randi Ooijen; gepensioneerd onderwijskundige en coach Elsa Geilman; docent en manager Marie-Jose van der Sandt; organisatie adviseur Dini van der Worm; nurse practitioner Simone van Beek en advocaat Arjan van Oooien maakten het team compleet.

 

Op twee teamleden na hadden allen (ruime) ervaring met medische projecten bij BUNCH en/of bij Medical Checks for Children (MCC).

 

Van onze bevindingen hebben we een Medisch Rapport BUNCH Nepal-Chitwan 2014/15 gemaakt met separaat overzicht tabellen van de gegevens van de gecheckte kinderen tijdens het BUNCH project Chitwan-Nepal 2014/15.

 

Een ongeveer 6 minuten durend YouTube filmpje geeft een indruk van ons werk. Het werd opgenomen in Davchuli, een dorp waar voornamelijk “onaanraakbaren”, de Dalits leven. 

 

In het dorp waar de video werd opgenomen leeft een familie met het Uner Tan Syndroom: een zeer zeldzame aangeboren aandoening waardoor de kinderen geleidelijk achteruitgaan en tenslotte mentaal geretardeerd zijn en op handen en voeten lopen. Toen we in 2013 deze kinderen aantroffen hebben we, met behulp van de vertalers, uitgebreid met de moeder gesproken. Tenslotte hebben we haar geadviseerd om haar kinderen te stimuleren om op twee benen te lopen en hen daarbij te ondersteunen. Dit jaar konden we samen door het dorp lopen wat vooral de oudste enorm blij maakte- en ons ook!

Elsa had ooit op de Griekse televisie een documentaire over een Turkse familie met het Uner Tan syndroom gezien. Daarom wisten we in 2013 wat we konden doen om deze kinderen en hun familie te helpen. Uiteraard hebben we thuis in Nederland de medische literatuur over het Uner Tan syndroom bestudeerd.